Άνθρωποι σε μπλε και ροζ φόντο …

1edacef26ea659d03a27f82057b7cc3cΉδη έχω κάνει αναφορά σε προηγούμενα δημοσιεύματά μου, για αρνητικά και παρωχημένα στερεότυπα για τα δύο φύλα, τα οποία υπάρχουν στην κοινωνία μας, επηρεάζοντας αρνητικά τη λειτουργία της, τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα όπως επίσης και την προσπάθεια για ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, μέσα από την κοινωνία και τη νομοθεσία. Μέσα από το μικρό αυτό θέμα με το οποίο καταπιάνομαι σήμερα, φαίνεται πώς αυτά τα αρνητικά στερεότυπα όχι απλά δε λένε να εκλείψουν, αλλά δυστυχώς η ίδια η κοινωνία μας έχει εφεύρει τρόπους αναπαραγωγής και διαιώνισης αυτών των στερεοτύπων …

Ως μπαμπάς, επισκέφτηκα μέχρι τώρα αρκετά καταστήματα παιχνιδιών της περιοχής μου, αλλά και σχετικές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Μπαίνοντας σε ένα κατάστημα παιχνιδιών (ή σε μια ιστοσελίδα καταστήματος παιχνιδιών), μπορεί να παρατηρήσει κάποιος τον εξής διαχωρισμό (σε ράφια, ταμπέλες ή links, αν πρόκειται για ιστοσελίδες), που σε ένα κριτικό μάτι θα ηχήσει ως καμπανάκι κινδύνου:

– Παιχνίδια αγοριών
– Παιχνίδια κοριτσιών

Ιδού το πρώτο καμπανάκι …

Μια δεύτερη (επίσης πολύ απλή) παρατήρηση, έχει να κάνει με το χρώμα. Διάφορα χρώματα για τα αγόρια, προεξέχοντος ίσως του μπλε. Από την άλλη πλευρά, άπλετο, απέραντο ροζ για τα κορίτσια … Ιδού το δεύτερο καμπανάκι …

Πάμε τώρα στο τρίτο καμπανάκι …

Στα παιχνίδια αγοριών τι συναντάει κανείς; Αυτοκινητάκια, κυάλια, τηλεσκόπια, παιχνίδια με ήρωες δράσεις, ομοιώματα όπλων, αθλητικά είδη, στρατιωτάκια, lego ή τουβλάκια άλλου παρόμοιου είδους, παιχνίδια κατασκευών, ομοιώματα εργαλείων μηχανικών, ξυλουργών, κήπου κ.ο.κ.

Τι αντίστοιχο υπάρχει στα ράφια που γράφουν “παιχνίδια για κορίτσια”; Κούκλες, ρουχαλάκια για να ντύνουν τις κούκλες, σετ μέηκ απ, σετ δημιουργίας κοσμημάτων, ομοιώματα βρεφών, καροτσάκια – μπιμπερό – σκουφάκια – ρουχαλάκια για να φροντίζουν τα εν λόγω ομοιώματα βρεφών, κουκλόσπιτα, ομοιώματα κουζινών και κουζινικών …

Κάποιος πάλι από σας μπορεί να πει: καλά, δεν υπάρχουν πράγματα που είναι και για αγόρια και για κορίτσια; Βεβαίως και υπάρχουν. Αλλά και αυτών, η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι μπλε για τα αγόρια και ροζ για τα κορίτσια, σετ ζωγραφικής με το Μακουήν ή τον Μπομπ το Μάστορα για τα αγόρια, σετ ζωγραφικής με την Μπάρμπι για τα κορίτσια, φωτογραφικές με τον Σπάιντερμαν για τα αγόρια, φωτογραφικές με το Γουίνι για τα κορίτσια … Χρειάζεται να συνεχίσω;

Τώρα γιατί τα κάνω όλα αυτά θέμα και δεν κάθομαι στ’ αυγά μου; Επειδή είμαι ένας τύπος που θέλει ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, σε όλους τους τομείς. “Ισότητα δεν είναι ισοπέδωση φίλε”, θα μπορούσε να μου πει κάποιος από εσάς … Συμφωνώ απόλυτα! Ισότητα σημαίνει ελευθερία για όλους, χωρίς ασυδοσία. Και ελευθερία σημαίνει αλτερνατιβισμός, δυνατότητα επιλογής. Αντιθέτως, ισοπεδώνουμε όταν φυλακίζουμε τους ανθρώπους σε “ρόλους” που πρέπει οπωσδήποτε να τηρηθούν, όπως αναφέρω παρακάτω …

Τι κάνουμε λοιπόν κι εμείς και τα καταστήματα παιχνιδιών μέσα από την πιο πάνω κατάσταση;

Διαιωνίζουμε διακριτούς ρόλους και χαρακτηριστικά για τα δύο φύλα. Τα αγόρια μεγαλώνουν, από τις πρώτες μέρες / πρώτα χρόνια της ζωής τους, εκείνα τα κρίσιμα χρόνια όπου εντυπώνονται μέσα μας, σύμφωνα με όλες τις ψυχολογικές θεωρίες εξέλιξης, σχεδόν όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας, μαθαίνοντας το ρόλο τους. Τα κορίτσια μεγαλώνουν κάνοντας το ίδιο. Τα αγόρια μεγαλώνουν μαθαίνοντας ένα συγκεκριμένο ρόλο που πρέπει να παίζουν τα κορίτσια. Τα κορίτσια μεγαλώνουν μαθαίνοντας ένα συγκεκριμένο ρόλο που πρέπει να παίζουν τα αγόρια …

Και ποιοι είναι οι ρόλοι αυτοί; Τα αγόρια πρέπει να είναι πιο ενεργητικά, πιο επιθετικά, να ασχολούνται με δουλειές εκτός σπιτιού, να αθλούνται, να είναι ριψοκίνδυνα, να ασχολούνται με τον πόλεμο, τη βία, τις κατασκευές και όλα αυτά σε φόντο μπλε … Τα κορίτσια πρέπει να είναι πιο παθητικά, να αγκαλιάζουν και να χαϊδεύουν το Γουίνι και άλλα αρκουδάκια της αγάπης, να καλλωπίζονται, να ασχολούνται με το σπίτι και το νοικοκυριό, να φροντίζουν τα παιδιά και όλα αυτά σε ένα φόντο ροζ …

Και τι γίνεται βρε παιδιά αν ένα αγόρι θέλει να παίξει με ένα σετ κουζίνας; Αν ένα αγόρι πάει μια μέρα με ροζ μπλουζάκι στο σχολείο; Ή αν ένα κορίτσι θέλει να πάρει ένα σετ ζωγραφικής με το Μακουήν και όχι με το Γουίνι; Ή αν ένα κορίτσι έχει για αγαπημένο του χρώμα το μπλε αντί το ροζ;

Κατά παρόμοιο τρόπο, όταν τα παιδάκια του τώρα γίνουν ενήλικες του αύριο, τι θα γίνει αν ένας άντρας θέλει να ασχοληθεί με τις δουλειές του σπιτιού ή το μεγάλωμα των παιδιών; Θα τον αφήνουν να κάνει κάτι τέτοιο; Τα δικαστήρια και η κοινωνία μας άραγε, πώς αντιμετωπίζουν τους διαζευγμένους μπαμπάδες στο θέμα αυτό; Πολλοί άντρες δυστυχώς, τι νοοτροπία έχουν στο θέμα αυτό, άμα είναι μεγαλωμένοι σε “μπλε” φόντο; Πόσο ασχολούνται με τα παιδιά τους; Σε περιπτώσεις δε βίας στην οικογένεια, ποιος αντιμετωπίζεται πάντοτε ως ο φταίχτης ή ως ο ύποπτος, είτε έφταιξε είτε όχι; Ο άντρας ή η γυναίκα; Και γιατί εγώ και χιλιάδες άλλοι πατέρες σε όλο τον κόσμο που δεν έχουμε τη νοοτροπία του “μπλε” φόντου να ισοπεδωνόμαστε με τον τρόπο αυτό από το νόμο και την κοινωνία;

Οι δε γυναίκες; Γιατί μια γυναίκα που θέλει να έχει ελεύθερο χρόνο, ή θέλει να σπουδάσει ή … ή … ή … να πρέπει να επιτελέσει αποκλειστικά μόνη της το ρόλο της νοικοκυράς και του γονιού; Να αισθάνεται άβολα να κάτσει στη θέση του οδηγού άμα έχει άντρα μέσα στο αυτοκίνητο; Να αμείβεται λιγότερα από έναν άντρα που κάνει την ίδια δουλειά ή να έχει λιγότερες πιθανότητες προαγωγής από έναν άντρα; Επειδή έτσι προστάζει το “ροζ” φόντο;

Κλείνω με μια πρόταση σημαντική: ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΤΟΙ ΡΟΛΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ. Αν εσείς, άντρες και γυναίκες, μπαμπάδες και μαμάδες, θέλετε ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, με τον τρόπο που εξήγησα πιο πάνω τι είναι η ισότητα, πρέπει να σταματήσετε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να “καλουπώνετε” τα παιδιά σας σε “ρόλους” που πρέπει να επιτελέσουν και να τα αφήσετε ΕΛΕΥΘΕΡΑ να κάνουν τις δικές τους επιλογές …