Οι ώρες ενός “επισκέπτη”…

123894-122455

Να μιλήσουμε για «όμορφες» και «άσχημες» ώρες …

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που το παιδί σου, σού ζητάει πράγματα που ξέρεις πως δεν μπορείς να κάνεις, επειδή κάθε σας συνάντηση είναι με την απειλή του ρολογιού … Να καλέσετε φίλους του στο σπίτι σας, να το πάρεις σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, να του κάνεις εσύ τα γενέθλιά του φέτος, να το πάρεις να δει τους δικούς σου φίλους και συγγενείς, να κάνετε κατασκήνωση, να πάτε σε διάφορα μέρη, να παίξετε κι άλλο…

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που το παιδί σου αντιλαμβάνεται πως όλα τα πιο πάνω που σου ζητά, δεν μπορούν να γίνουν, επειδή ο χρόνος σας μαζί απλά είναι πολύ λίγος…

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που το παιδί σου σε ρωτάει πότε θα σε ξαναδεί κι όταν καταλαβαίνει πως δε θα σε δει ξανά αύριο, μεθαύριο … βάζει τα κλάματα.

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που πρέπει να πάρεις το παιδί σου πίσω στη μητέρα του, ξέροντας ότι, ως «επισκέπτης», θα κάνεις μέρες ολόκληρες να το ξαναδείς. Και λίγο πριν το αφήσεις, σε αγκαλιάζει τόσο σφιχτά και σου ψιθυρίζει «σ’ αγαπώ μπαμπά», επειδή ξέρει πως θα κάνει μέρες να σε ξαναδεί…

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που επιστρέφεις στο σπίτι σου, όπου ήσουν με το παιδί σου. Ένα σπίτι όπου όλα γύρω σου εξακολουθούν να «φωνάζουν» το όνομα του παιδιού σου. Το πιάτο με το μισοτέλειωτο φαΐ του στο τραπέζι, το παιχνίδι που έπρεπε να διακόψετε επειδή «ήρθε η ώρα», πάνω στο χαλί, η ζωγραφιά που σου έκανε επάνω στο ψυγείο, το παραμύθι που διαβάσατε στη βιβλιοθήκη, η «πολύτιμη» πέτρα που βρήκε και σου έφερε ως δώρο από την αυλή του σχολείου του …

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που πας για ύπνο και δεν μπορείς να πεις μια «καληνύκτα» στο παιδί σου. «Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που ξυπνάς και δεν μπορείς να πεις μια «καλημέρα» στο παιδί σου. Και λες «καλημέρα» και «καληνύκτα» σε μια φωτογραφία…

«Όμορφη ώρα»; Η ώρα που είσαι με το παιδί σου. Είναι όμορφη ώρα και για το παιδί σου αυτή. Όταν το παιδί περνάει χρόνο και με τον ένα γονιό του και με τον άλλο, νιώθει όμορφα. Αυτό είναι «προς το καλύτερο συμφέρον του παιδιού». Αφήστε επιτέλους τα παιδιά να έχουν δύο γονείς. Κι αφήστε και τους γονείς να είναι πράγματι γονείς για τα παιδιά τους! Αν θέλετε τους μπαμπάδες να είναι στο «παιχνίδι», μην τους έχετε συνέχεια στον πάγκο, στην εξέδρα, ή αποκλεισμένους από το γήπεδο!

Καλή σας μέρα!