Η Οδύσσεια ενός μπαμπά και των παιδιών του…

Διαβάστε με προσοχή την πιο κάτω ιστορία ενός χωρισμένου πατέρα που απευθύνθηκε στο Cyprus Fatherhood Initiative, η οποία απογυμνώνει το σύστημα δικαιοσύνης στον τομέα του οικογενειακού δικαίου, δείχνοντας τις αδυναμίες του…

«Με λένε Δ. Είμαι χωρισμένος πατέρας τριών παιδιών ηλικίας 9, 7 και 2 ετών.

Χώρισα εδώ καιείμαι μπαμπάς όχι επισκέπτης 16 μήνες. Η πρώην γυναίκα μου, μού είχε κάνει αίτηση διαζυγίου ενώ ήμασταν ακόμη μαζί, αναγκάζοντάς με να εγκαταλείψω το σπίτι που έκτισα με δικά μου λεφτά.

Ταυτόχρονα, πέτυχε την έκδοση προσωρινού διατάγματος, στερώντας μου τη δυνατότητα να βλέπω τα παιδιά μου ως γονιός, κατηγορώντας με ότι ήμουν «βίαιος». Η κατηγορία της αποδείχτηκε εκ των υστέρων ψευδής. Ωστόσο, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αρκετών μηνών, μπορούσα να βλέπω τα τρία παιδιά μου 4 φορές τη βδομάδα επί τρεις ώρες κάθε φορά, ενώ εγώ ο ίδιος ζητούσα να αντιμετωπιστώ ως γονιός και όχι ως επισκέπτης. Χωρίς όμως να γίνει οποιαδήποτε εξέταση για το αν είμαι εγώ, ή η πρώην γυναίκα μου κατάλληλοι γονείς, δόθηκε η φύλαξη σ’ εκείνην κι εγώ έπρεπε να βλέπω τα παιδιά μου 12 ώρες τη βδομάδα!

Επιπλέον, η πρώην γυναίκα μου, έκανε αίτηση διατροφής η οποία ορίστηκε στα 550 ευρώ μηνιαίως, χωρίς να μπορώ να φέρω κάποια ένσταση σ’ αυτό!

Έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα χωρίς σπίτι, κλήθηκα να είμαι «μπαμπάς» για τα παιδιά μου για 12 ώρες τη βδομάδα και έπρεπε να πληρώνω μηνιαίως τη γυναίκα που μου κατέστρεψε τη ζωή 550 ευρώ το μήνα, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζω τεράστια οικονομικά προβλήματα.

Τους πρώτους 12 μήνες που εφαρμόστηκε το προσωρινό διάταγμα, τα παιδιά μου, με τα οποία πάντοτε είχα πολύ καλή σχέση (κυρίως εγώ τα φρόντιζα πριν το χωρισμό) ζητούσαν συνεχώς περισσότερο χρόνο μαζί μου. Όταν τέλειωνε το τρίωρο που τα έβλεπα κι έπρεπε να τα πάρω πίσω στη μητέρα τους, έκλαιγαν κάθε φορά και ήθελαν να μείνουν μαζί μου περισσότερο …

Με την πάροδο των 12 μηνών, τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου αντέδρασαν και δεν ήθελαν να επιστρέψουν στη μητέρα τους. Έτσι από τότε μένουν μαζί μου. Η μητέρα τους με κατηγορεί ότι έχω αποξενώσει τα παιδιά από εκείνην και ότι τους έχω κάνει «πλύση εγκεφάλου». Έχει δε την απαίτηση να εξακολουθήσω να της πληρώνω κανονικά διατροφή και για τα τρία παιδιά μας, παρόλο που τα δύο από τα τρία παιδιά μας τους τελευταίους 4 μήνες ζουν μαζί μου.

Εκκρεμούν εναντίον μου καταγγελίες από την πρώην σύζυγό μου για παρακοή των διαταγμάτων επικοινωνίας και διατροφής. Τα παιδιά έχουν εξεταστεί από λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας και σε μια πλειάδα περιστατικών που τους ζητήθηκε να επιστρέψουν στη μητέρα τους, το αρνούνται και κλαίνε ζητώντας να μείνουν μαζί μου.

Το δικαστήριο συνεχώς αναβάλλει την υπόθεση, αφήνοντάς με ξεκρέμαστο. Την τελευταία φορά που παρουσιάστηκα στο δικαστήριο, ο δικαστής μού είπε πως «καλά κάνει η μάνα και σε καταγγέλλει. Έπρεπε να της πάρεις τα μωρά ακόμη κι αν κλαίνε.»

Εγώ το δηλώνω επίσημα πως δε θέλω να αποξενωθούν τα παιδιά από τη μητέρα τους. Ένα παιδί πρέπει να έχει και τους δύο του γονείς, δεδομένου ότι είναι πρόθυμοι και ικανοί να αναλάβουν από κοινού τη φροντίδα του…

Ορίστηκε από το δικαστήριο, εξέταση των παιδιών από παιδοψυχολόγο, η οποία αποκάλυψε το τι πράγματι συμβαίνει. Ο παιδοψυχολόγος που εξέτασε τα παιδιά μού αποκάλυψε πως τα παιδιά μου του είπαν πως όταν ήταν με τη μητέρα τους, της ζητούσαν να με δουν περισσότερο κι εκείνη τα έδερνε και τους έλεγε να μη με θέλουν!»

Ως Cyprus Fatherhood Initiative, με βάση την πιο πάνω ιστορία υποβάλλουμε τα ακόλουθα ερωτήματα:
1) Δυστυχώς το σύστημα οικογενειακού δικαίου ενθαρρύνει, λόγω της ατιμωρησίας, την εκτόξευση ψευδοκατηγοριών από τους αντιδίκους. Σε πολλές περιπτώσεις οι ίδιοι οι δικηγόροι ενθαρρύνουν τους πελάτες τους να προβαίνουν σε τέτοιες ψευδοκατηγορίες. Αυτό οξύνει περισσότερο τις σχέσεις των αντιδίκων εις βάρος των παιδιών και επιτείνει τη δικαστική διαμάχη καθιστώντας την ιδιαίτερα χρονοβόρα αλλά και με ιδιαίτερα μεγάλο κόστος για τους αντιδίκους. Ταυτόχρονα, υποθάλπεται έτσι ο κίνδυνος τα παιδιά να καταλήξουν με ένα γονιό που στην πράξη τα κακοποιεί αντί να τα φροντίζει όπως πρέπει. Μήπως πρέπει να γίνει αλλαγή στη νομοθεσία έτσι ώστε αυτοί που υποβάλλουν ψευδοκατηγορίες να διώκονται ποινικά, αφού οι κατηγορίες τους αποδειχτούν ψευδείς; Στην πιο πάνω περίπτωση, τα παιδιά έκλαιγαν και ήθελαν να είναι με τον πατέρα. Η δε μητέρα κατηγόρησε τον πατέρα ότι ήταν βίαιος. Από την εξέταση που έγινε από την αστυνομία, αλλά και από την ίδια τη συμπεριφορά των παιδιών (που θέλουν τον πατέρα τους), οι κατηγορίες της μητέρας αποδεικνύονται ψευδείς. Τώρα πάλι, κατηγορεί τον πατέρα πως αποξένωσε τα παιδιά κάνοντάς τους πλύση εγκεφάλου, ενώ η ίδια είχε απομακρύνει τα παιδιά ασκώντας τους σωματική και ψυχολογική βία, όπως αποδείκτηκε. Δεν πρέπει να υπάρξει κάποια κύρωση για όλες αυτές τις ψευδοκατηγορίες;
2) Από τη στιγμή που δύο γονείς βρίσκονται σε διάσταση και δηλώνουν πρόθυμοι και ικανοί να αναλάβουν τη φροντίδα του παιδιού τους, γιατί να μην αντιμετωπίζονται ισότιμα από το νόμο, όπως ο ίδιος ο νόμος 260/1990 προνοεί; Γιατί δηλαδή, χωρίς καν να εξετάζεται η ικανότητα ή όχι ενός γονιού να αναλάβει τα καθήκοντά του, να δίνεται από τα δικαστήρια στον ένα γονιό η φύλαξη (στη συντριπτική πλειοψηφία στη μητέρα) και να γίνεται ο άλλος γονιός επισκέπτης;
3) Πόσο σεβαστά γίνονται από τα δικαστήριά μας, τα δικαιώματα των παιδιών να βλέπουν και τους δύο τους γονείς και όλους τους συγγενείς τους, όταν αυτόματα και χωρίς καμία εξέταση τα δικαστήρια μετατρέπουν τον ένα γονιό, από γονιό σε «επισκέπτη»;
4) Στην πιο πάνω περίπτωση, η μητέρα ήταν αυτή που στην πράξη ασκούσε βία εναντίον των παιδιών και αποπειράθηκε να τα αποξενώσει από τον πατέρα τους, όπως αποδείχτηκε και από την εξέταση των παιδιών από τον παιδοψυχολόγο που όρισε το δικαστήριο. Γιατί, χωρίς καμία απολύτως εξέταση να εκτίθενται τα παιδιά στο περιβάλλον και στη «φύλαξη» ενός γονιού που ασκεί βία, ενός γονιού αποξενωτή, απλά και μόνο επειδή ο γονιός αυτός είναι γένους θηλυκού, αποκλείοντας ταυτόχρονα τον άλλο γονιό; Αν υπήρχε ευθύς εξ αρχής καθεστώς από κοινού φύλαξης, θα αισθανόταν το ίδιο ελεύθερη η εν λόγω μητέρα να προβεί στις πράξεις που προέβηκε; Θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο τα παιδιά;
5) Γιατί να εκδίδονται, προσωρινά έστω, διατάγματα διατροφής ερήμην αυτού που διατάζεται να πληρώσει, χωρίς καν να εξετάζεται η οικονομική του κατάσταση;
6) Αν τα παιδιά ήταν με τη μητέρα και κλαίγανε και δεν ήθελαν να δουν τον πατέρα τους, άραγε η ανταπόκριση του δικαστή θα ήταν πάλι «πρέπει να δώσεις τα παιδιά στον άλλο γονιό κι ας κλαίνε»;
7) Μήπως θα πρέπει και οι ίδιοι οι δικαστές να τύχουν επιμόρφωσης αλλά και ελέγχου, έτσι ώστε να συμπεριφέρονται πιο «ανθρώπινα»; Όπως όλοι μας, έτσι και οι δικαστές, όσο αμερόληπτοι κι αν είναι, είναι άνθρωποι, όχι Θεοί, και κάνουν λάθη. Αυτός που κάθεται στη θέση του δικαστή, πού λογοδοτεί για τις πράξεις του; Μήπως θα πρέπει να καταγράφεται το καθετί που συμβαίνει σε μια δικαστική αίθουσα (οπτικά ή ηχητικά), ένα μέτρο το οποίο ήδη συζητείται η εφαρμογή του σε χώρες του εξωτερικού έτσι ώστε να υπάρχει διαφάνεια και πιο ανθρώπινη μεταχείριση; Μήπως, σε κάποιες τουλάχιστον υποθέσεις σοβαρής μορφής (όπου π.χ. υπάρχει υπόνοια για βία στην οικογένεια) θα έπρεπε να λειτουργήσει και στην Κύπρο το σύστημα των ενόρκων που ακολουθείται και σε άλλες χώρες, ως ασφαλιστική δικλείδα για την ορθότητα των δικαστικών αποφάσεων;

“Το να έχεις μόνο τον ένα γονιό επειδή στο επιβάλλουν, είναι το πιο άθλιο πράγμα στη ζωή ενός παιδιού!”

Μήνυμα από ένα παιδί χωρισμένων γονιών …

 

“Γεια σας! Μόλις είδα αFather holding daughter at beachυτή τη σελίδα. Είδα τις φωτογραφίες που έχετε ανεβάσει. Όλα είναι τόσο σωστά! Τα περισσότερα παιδιά βιώνουν άσχημες καταστάσεις μετά το χωρισμό… Το να έχεις μόνο τον ένα γονιό δίπλα σου επειδή στο επιβάλλουν, είναι το πιο άθλιο πράγμα στη ζωή ενός παιδιού. Είμαι στην εφηβεία. Σου έρχονται νεύρα και κατάθλιψη από ένα χωρισμό. Δεν μπορείς να ξεσπάσεις πουθενά και στο τέλος καταλήγεις να κάνεις κακό στον εαυτό σου με διάφορους τρόπους. Σαν παιδί ζω κι εγώ το χωρισμό των γονιών μου. Πού να μιλήσω όμως; Στον εγωισμό τους; Στη λογική τους που θολώνει; Πάντως συγνώμη για την ενόχληση, απλά είδα τις φωτογραφίες σας και με άγγιξαν πολύ…

 

Δεν έχω φίλους με χωρισμένους γονείς και γι’ αυτό νιώθω πως δεν μπορεί να με καταλάβει κανείς. Ζω με τη μαμά μου. Τον μπαμπά μου τον βλέπω για 5-10 λεπτά τη βδομάδα. Σπάνια θα περάσουμε ώρα μαζί. Οι γονείς μου δεν έχουν καλή σχέση και η μαμά μου, μου έχει απαγορεύσει να βλέπω τον μπαμπά μου. Έχω τσακωθεί πολλές φορές μαζί της γι’ αυτό το θέμα, αλλά είμαι σε μια ηλικία που μπορώ έστω και λίγο να φέρω αντίρρηση και να δω λίγο τον μπαμπά μου, αλλά αν ήμουν πιο μικρή θα υπήρχε πρόβλημα.

 

Ο μπαμπάς μου είναι πολύ καλός και με προσέχει. Όποτε κλαίω, κλαίει κι αυτός μαζί μου. Όποτε δεν είμαι καλά, δεν είναι ούτε εκείνος και όποτε γελάω, γελάει κι εκείνος. Θέλει να με βλέπει πολύ, κι εγώ το ίδιο.

 

Πρέπει να είσαστε δυνατοί για τα παιδιά σας. Είσαστε σαν τους ήρωες σε κινούμενα σχέδια. Ξέρετε εσείς! 🙂 Μια συμβουλή μου: προσπαθήστε όσο μπορείτε να πηγαίνετε καλά με τη μαμά του παιδιού και να δείχνετε όσο μπορείτε αγάπη και να προσφέρετε όσα παραπάνω μπορείτε στα παιδιά σας. Όσο περισσότερο προσπαθείτε, τόσο περισσότερο θα “γυρίσει” μετά η κατάσταση σε αγάπη και μια μικρή αγκαλιά από το παιδί σας.”

Ε.

 

 

Πώς είναι να είσαι μπαμπάς χωρίς παιδί;

Φίλε μου γεια σου. Χαιρετώ και όποιον ή όποιαν θα διαβάσει αυτό το κείμενο, μέσα από το οποίο λέω τη δική μου ιστορία. Βάλε την ιστορία μου στη σελίδα σου χωρίς να βάλεις το όνομά μου, ακριβώς όπ123894-122455ως τη γράφω.

Είμαι χωρισμένος μπαμπάς. Στην πραγματικότητα είμαι μπαμπάς χωρίς παιδί, επειδή έχω αποξενωθεί πλήρως από το παιδί μου. Θα φτάσω όμως σε αυτό πιο μετά.

Μετά το χωρισμό μου, που δεν ήταν και ο καλύτερος, η πρώην μου δε με άφηνε να βλέπω το παιδί μας. Λέω το παιδί “μας” επειδή για μένα πάντα το παιδί αυτό είναι και δικό μου και δικό της. Εκείνη όμως δε σεβάστηκε το δικαίωμά μου να είμαι γονιός για το παιδί μας. Αναγκάστηκα να τρέχω στα δικαστήρια πρώτα για να έχω επικοινωνία με το παιδί, μετά στην αστυνομία, στο Γραφείο Ευημερίας, στα δικαστήρια ξανά, επειδή έκανε παρακοή διαταγμάτων… Δε γινόταν τίποτα.

Πολλές φορές προσπαθούσε με πλάγιο τρόπο να κάνει το παιδί να μη θέλει να έρθει μαζί μου. Του έλεγε άσχημα λόγια για μένα, το απειλούσε να μη δεχτεί να έρθει για να μην το τιμωρήσει, το καλόπιανε να μην έρθει μαζί μου για να του πάρει δώρα, έταζε στο μωρό πράγματα που της άρεσαν αν δεχόταν να μην έρθει μαζί μου… Τα κατάφερε στο τέλος να την αποξενώσει από εμένα.

Η διατροφή όμως που ζητούσε ήταν διατροφή. Προσπαθούσα όσο μπορούσα να τη δίνω. Κάποιες φορές που δεν μπορούσα να τη δώσω έστειλε την αστυνομία και απειλούσαν να με κλείσουν μέσα. Πώς γίνεται τώρα για παρεμπόδιση επικοινωνίας να μην τιμωρείται κάποιος αλλά για τη διατροφή να τιμωρείται;

Τέλοσπαντων, έκανα αρκετό καιρό σε αυτή την κατάσταση και μου δημιουργήθηκαν ψυχολογικά προβλήματα. Από τη μια δεν έβλεπα την κόρη μου, από την άλλη είχα και πολλά οικονομικά προβλήματα. Το γύρισα στο ποτό σε μια προσπάθεια να ξεφύγω. Δεν ξέφυγα. Απλά έγινα αλκοολικός. Είχα προβλήματα με τη δουλειά μου, είχα οικονομικά προβλήματα γενικά, δεν έβλεπα την κόρη μου …

Μέσα στα προβλήματά μου, γνώρισα και μια νέα γυναίκα, που δυστυχώς με έβλεπε μέρα με τη μέρα να καταρρέω. Ευτυχώς όμως που ήταν εκεί κι εκείνη και ένας φίλος μου. Μια μέρα είχα φτάσει σε σημείο να κάνω απόπειρα αυτοκτονίας μέσα στην απελπισία μου και εκείνοι με έσωσαν.

Ο φίλος μου, χωρισμένος κι εκείνος και αντιμετωπίζοντας πολλά προβλήματα από την πρώην του, με βοήθησε. Είναι ένας πολύ δυνατός άνθρωπος και του οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα έκανε για μένα. Με βοήθησε να σταθώ ξανά στα πόδια μου και με έκανε να καταλάβω πως ακόμα κι αν έχω αποξενωθεί από το παιδί μου, θα έρθει κάποτε μια μέρα που το παιδί μου θα με αναζητήσει. Και το καλύτερο που έχω να κάνω μέχρι τη στιγμή εκείνη, είναι να συνεχίσω τη ζωή μου όσο μπορώ καλύτερα και δυνατότερα. Αυτό θα είναι το καλύτερο μήνυμα που θα μπορώ να δώσω στο παιδί μου, όταν με ξαναδεί.

Αυτή ήταν η ιστορία μου. Αυτό μπορεί να γίνει όταν είσαι μπαμπάς χωρίς παιδί, όπως εγώ. Όσοι είναι στην ίδια θέση με εμένα, ας σταθούν στα πόδια τους, όπως με βοήθησαν κι εμένα να σταθώ. Όσοι τώρα φέρνουν εμένα και άλλους μπαμπάδες σε τέτοιο σημείο, ας κάτσουν να σκεφτούν το κακό που προκαλούν και πόσο βρωμίζουν την κοινωνία οι πράξεις τους, ή οι “νόμοι” τους. Εύχομαι να ακουστεί η ιστορία μου από όλους και να μην περάσει ποτέ ξανά κάποιος αυτό που περνώ. Όσο για σένα φίλε, σε ευχαριστώ!

Γ.

ΕΙΣΑΙ ΜΠΑΜΠΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ

dad cryingΓεια σας και συγχαρητήρια για τη σελίδα σας και για την πολύ αξιόλογη προσπάθεια που κάνετε. Σας στέλλω την επιστολή αυτή για να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία.

Πριν 5 χρόνια είχα γνωρίσει μια κοπέλα και κάναμε δεσμό. Δε λάβαμε τις κατάλληλες προφυλάξεις και έμεινε έγκυος. Η ίδια πανικοβλήθηκε επειδή δεν είχαμε επισημοποιήσει τη σχέση μας και όπως μου έλεγε, δεν ήταν έτοιμη να κάνει το επιπλέον βήμα μαζί μου.

Μου είπε πως ήθελε να κάνει έκτρωση. Εγώ όμως διαφωνούσα με αυτό. Ήθελα εκείνο το παιδί. Από τη στιγμή που μου είπε πως ήταν έγκυος το παιδί μου, ένιωσα φοβερή χαρά μέσα μου που θα γινόμουν μπαμπάς. Ήθελα πολύ να γίνω μπαμπάς και ένιωθα έτοιμος να αναλάβω τα καθήκοντά μου ως γονιός.

Δεν έλαβε καν υπόψη τη δική μου γνώμη και έριξε το παιδί. Έκανε την έκτρωση χωρίς να το ξέρω και μου το ανακοίνωσε αργότερα. Ένιωσα φοβερή λύπη, απογοήτευση, θυμό. Εννοείται ότι χωρίσαμε. Μετά από αυτό δεν ήθελα να είμαι μαζί της ό,τι και να μου έλεγε. Δεν ήθελα να την ξαναδώ. Δεν είπα πουθενά ό,τι συνέβηκε. Δε βρίσκω νόημα στο να το πω κάπου άλλωστε. Ό,τι κακό ήταν να γίνει, έγινε. Το μωρό μου πέθανε.

Για μένα ο μπαμπάς ξεκινά να είναι μπαμπάς από τη στιγμή της σύλληψης. Πρέπει να έχουμε κι εμείς λόγο στο αν θα γίνει ή όχι μια έκτρωση. Κατ’ ακρίβειαν δεν πρέπει να γίνεται έκτρωση ποτέ, εκτός αν με τη συνέχιση της εγκυμοσύνης μπαίνει σε μεγάλο κίνδυνο η ζωή της μάνας. Δεν είχε δικαίωμα να κάνει κάτι τέτοιο σε ένα παιδί, στο παιδί μας.

Από τη μια κάποτε αισθάνομαι τυχερός που δε γεννήθηκε το παιδί, επειδή όπως αποδείχτηκε η γυναίκα αυτή δε μου άξιζε. Οπότε αν προχωρούσα μαζί της θα καταλήγαμε αργά ή γρήγορα στο χωρισμό και θα είμασταν κι εμείς και το παιδί, αν γεννιόταν, δυστυχισμένοι. Από την άλλη δεν μπορώ να ξεχάσω πως τώρα θα ήμουν μπαμπάς ενός παιδιού. Τώρα είμαι ελεύθερος. Φοβάμαι να προχωρήσω και να εμπιστευτώ κάποιαν μετά από αυτό που μου συνέβηκε. Βλέπω γονείς με τα παιδιά τους και σκέφτομαι τι έχω στερηθεί. Σκέφτομαι ότι ήμουν με μια ελεεινή δολοφόνο.

Μακάρι η ιστορία μου να ευαισθητοποιήσει εκείνους που πρέπει και να γίνει κάτι που να αποτρέπει τις εκτρώσεις.

Ευχαριστώ

Πάρης