Η κουλτούρα της ισοτιμίας των δύο φύλων …

Θα ήθελα να ζήσω σε ένα κόσμο όπου ένας χωρισμένος πατέρας δεν αντιμετωπίζεται ως “ένοχος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου”. Σ’ ένα κόσμο όπου όλοι πράγματι είναι “αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου”. Σ’ ένα κόσμο όπου οι ψευδοκατηγορίες δε θα γίνονται τόσο εύκολα πιστευτές αλλά θα τυγχάνουν ενδελεχούς εξέτασης. Σ’ ένα κόσμο που θα είναι όχι μόνο εναντίον “της βίας κατά των γυναικών”, αλλά εναντίον “της βίας κατά όλων”. Σ’ ένα κόσμο όπου η σεξουαλική κακοποίηση, όπως και κάθε μορφής κακοποίηση, θα θεωρείται ως έγκλημα το οποίο μπορεί να γίνει και από τα δύο φύλα, όχι μόνο από το ένα. Σ’ ένα κόσμο όπου δε θα βλέπουν μια χωρισμένη γυναίκα με παιδί και θα λένε για τον πρώην της “έφυγε και τους άφησε”, αλλά θα λένε “χώρισαν”. Επειδή σε μια σχέση, σε ένα γάμο και ο ένας μπορεί να “φύγει” και ο άλλος … Και ο ένας μπορεί να είναι άπιστος και ο άλλος … Και ο άντρας αλλά και η γυναίκα μπορούν να μην είναι σωστοί σύζυγοι …

 

Θα ήθελα σε περιπτώσεις χωρισμού δύο γονιών, η φύλαξη των παιδιών, αν και οι δύο δηλώσουν πως είναι ικανοί για κάτι τέτοιο, να δίνεται και στους δύο μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης και όχι μόνο στη μάνα. Θα ήθελα να ληφθούν μέτρα ώστε τα παιδιά από χωρισμένους γονείς, να μπορούν να απολαμβάνουν την αγάπη και να αγαπούν τα ίδια και τους δύο τους γονείς, όπως και όλους τους συγγενείς τους. Θα ήθελα να δω όλους τους χωρισμένους γονείς, άντρες και γυναίκες, να ζητούν ή να επιδιώκουν από κοινού φύλαξη, σεβόμενοι τα δικαιώματα των παιδιών τους. Θα ήθελα να δω γονείς που έκαναν λάθη με τα παιδιά τους, να προσπαθούν να βελτιώσουν τους εαυτούς τους. Θα ήθελα να δω χωρισμένους γονείς που να παλεύουν ώστε το παιδί τους να έχει όσο το δυνατό καλύτερη σχέση και με τους δύο του γονείς. Θα ήθελα να δω γονείς να διδάσκουν την αγάπη, την αποδοχή, τη συγχώρεση, την ειλικρίνεια, την αυτοκριτική και αυτοβελτίωση, όντας οι ίδιοι πρότυπα προς μίμηση για τα παιδιά τους …

 

Θα ήθελα να ζήσω σε ένα κόσμο όπου να θεωρείται φυσιολογικό και απαραίτητο και για τις μαμάδες και για τους μπαμπάδες να φροντίζουν τα παιδιά τους. Να θεωρούνται και οι δύο “γονείς” και όχι οι μπαμπάδες να αντιμετωπίζονται ως γονείς δεύτερης κατηγορίας. Σ’ ένα κόσμο όπου ο μπαμπάς δεν είναι “ο αντικαταστάτης” της μαμάς, αλλά “ισότιμος γονιός” με τη μαμά. Σ’ ένα κόσμο όπου “η μαμά είναι μόνο μία” αλλά και “ο μπαμπάς είναι μόνο ένας”. Σ’ ένα κόσμο όπου και οι μαμάδες και οι μπαμπάδες, να συμπεριφέρονται ως “ισότιμοι γονείς”, επειδή έτσι θα έχουν μάθει μέσα από τα βιώματά τους, επειδή έτσι θα προστάζει η κουλτούρα πραγματικής ισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα, που οφείλουμε να δημιουργήσουμε…

Gender_orange_1

Ποια είναι αυτά τα βιώματα; Ποια είναι αυτή η κουλτούρα; Θα ήθελα να δω παντρεμένους γονείς να ασχολούνται εξίσου με τα παιδιά τους … Παιδιά να επωφελούνται της ενεργού και θετικής ανάμιξης και των δύο γονιών στις ζωές τους … Θα ήθελα να δω σχολεία να γιορτάζουν τη μέρα της μητέρας, αλλά και τη μέρα του πατέρα. Θα ήθελα να δω εκπαιδευτικούς να παρουσιάζουν στα παιδιά και τη μαμά και τον μπαμπά ως ισότιμους γονείς που φροντίζουν τα παιδιά τους. Θα ήθελα να δω παιδικά ή σχολικά βιβλία στα οποία να εικονίζεται ο μπαμπάς να κρατάει το παιδικό καροτσάκι, να μαγειρεύει, ή να ταΐζει το μωρό και όχι μόνο η μαμά… Θα ήθελα να δω εικόνες από μπαμπάδες να ξενυκτούν πάνω από το κρεβάτι του άρρωστου παιδιού τους, και όχι μόνο μαμάδες, επειδή συμβαίνει κι αυτό … Θα ήθελα να δω διαφημίσεις παιδικών τροφών στις οποίες και ο μπαμπάς να ταΐζει το παιδί. Θα ήθελα να δω διαφημίσεις για πάνες στις οποίες και ο μπαμπάς να αλλάζει την πάνα. Θα ήθελα να δω διαφημίσεις για παιδικά αφρόλουτρα στις οποίες ο μπαμπάς να λούζει το παιδί … Θα ήθελα να δω παιδιάτρους που να αναζητούν και τον πατέρα σε κάθε επίσκεψη του παιδιού, όχι μόνο τη μάνα. Θα ήθελα να δω γυναικολόγους που να ενθαρρύνουν τον πατέρα να βρίσκεται στην αίθουσα του τοκετού και όχι να το απαγορεύουν… Θα ήθελα να δω ταμπέλες στις οποίες και οι δύο γονείς να κρατάνε, ή να αλλάζουν την πάνα ενός παιδιού και όχι μόνο η μαμά. Θα ήθελα η λέξη “μονογονιός” να χρησιμοποιείται μόνο για εκείνους/ες που έχει πεθάνει ο/η σύζυγός τους και μεγαλώνουν μόνοι/ες τα παιδιά τους, ή για εκείνους/ες που πράγματι ο/η πρώην σύζυγος τους/τις έχει εγκαταλείψει χωρίς να ενδιαφέρεται για τα παιδιά. Θα ήθελα να δω μπαμπάδες να φιλάνε την κοιλιά της εγκύου γυναίκας τους, να τη χαϊδεύουν, να μιλάνε και να τραγουδάνε στο έμβρυο και κάτι τέτοιο να θεωρείται φυσιολογικό και όχι τρέλα…

Τι θα ήθελα να δω επιπλέον; Θα ήθελα να δω άντρες να δουλεύουν σε νηπιαγωγείο ή να αναλαμβάνουν Α΄ ή Β΄ τάξη του δημοτικού, χωρίς να θεωρείται παράξενο κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, πολλοί είναι εκείνοι που είναι ιδιαίτερα καλοί με τα μικρά παιδάκια. Επειδή το παν είναι η προσέγγιση που θα έχεις με τα μικρά παιδιά, όχι το φύλο σου… Θα ήθελα να δω κι άλλες γυναίκες στο στρατό, στην αστυνομία, στην πυροσβεστική, σε “τεχνικά” επαγγέλματα, χωρίς να θεωρείται παράξενο, ή άξιο θαυμασμού, κάτι τέτοιο. Πολλές είναι οι γυναίκες εκείνες που τα καταφέρνουν περίφημα σε δήθεν “ανδρικά” περιβάλλοντα. Θα ήθελα να δω περισσότερες γυναίκες υπουργούς, βουλευτές, προέδρους, διευθυντές στα πλαίσια μιας πραγματικής ισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα και όχι να θεωρείται (και από τους άντρες και από τις γυναίκες) πως “η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι, στην κουζίνα, με τα παιδιά” και πως “η θέση του άνδρα είναι έξω από το σπίτι, να δουλεύει, να φέρνει λεφτά, να κουβαλά, να προμηθεύει”… Θα ήθελα να δω αγόρια και άντρες που να κλαίνε, να αγκαλιάζουν, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, χωρίς κάτι τέτοιο να κατακρίνεται. Θα ήθελα να δω μπαμπάδες που να επιδιώκουν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, χωρίς κάτι τέτοιο να θεωρείται “ψύχωση”. Θα ήθελα να δω κορίτσια που να επιλέγουν να παίξουν με “αγορίστικα” παιχνίδια και να μην κατακρίνονται για την επιλογή τους. Θα ήθελα να μην επιβάλλεται το “ροζ για τα κορίτσια” και το “μπλε για τα αγόρια”. Θα ήθελα να δω ένα αγόρι που θα αποφασίσει να πάρει μια κούκλα αγκαλιά, να μην κατακριθεί γι’ αυτό. Στο κάτω κάτω, χρόνια μετά σαν γίνει μπαμπάς, δε θα πρέπει να κάνει το ίδιο και με το παιδί του;

 

Θα ήθελα να ζω σε μια κουλτούρα συμπερίληψης και όχι αποκλεισμού, μια κουλτούρα ισοτιμίας και όχι διάκρισης εναντίον του ενός ή του άλλου φύλου. Μπορείτε να μας βοηθήσετε να δημιουργήσουμε μια τέτοια κουλτούρα;

 

Cyprus Fatherhood Initiative

Οι ώρες ενός “επισκέπτη”…

123894-122455

Να μιλήσουμε για «όμορφες» και «άσχημες» ώρες …

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που το παιδί σου, σού ζητάει πράγματα που ξέρεις πως δεν μπορείς να κάνεις, επειδή κάθε σας συνάντηση είναι με την απειλή του ρολογιού … Να καλέσετε φίλους του στο σπίτι σας, να το πάρεις σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, να του κάνεις εσύ τα γενέθλιά του φέτος, να το πάρεις να δει τους δικούς σου φίλους και συγγενείς, να κάνετε κατασκήνωση, να πάτε σε διάφορα μέρη, να παίξετε κι άλλο…

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που το παιδί σου αντιλαμβάνεται πως όλα τα πιο πάνω που σου ζητά, δεν μπορούν να γίνουν, επειδή ο χρόνος σας μαζί απλά είναι πολύ λίγος…

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που το παιδί σου σε ρωτάει πότε θα σε ξαναδεί κι όταν καταλαβαίνει πως δε θα σε δει ξανά αύριο, μεθαύριο … βάζει τα κλάματα.

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που πρέπει να πάρεις το παιδί σου πίσω στη μητέρα του, ξέροντας ότι, ως «επισκέπτης», θα κάνεις μέρες ολόκληρες να το ξαναδείς. Και λίγο πριν το αφήσεις, σε αγκαλιάζει τόσο σφιχτά και σου ψιθυρίζει «σ’ αγαπώ μπαμπά», επειδή ξέρει πως θα κάνει μέρες να σε ξαναδεί…

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που επιστρέφεις στο σπίτι σου, όπου ήσουν με το παιδί σου. Ένα σπίτι όπου όλα γύρω σου εξακολουθούν να «φωνάζουν» το όνομα του παιδιού σου. Το πιάτο με το μισοτέλειωτο φαΐ του στο τραπέζι, το παιχνίδι που έπρεπε να διακόψετε επειδή «ήρθε η ώρα», πάνω στο χαλί, η ζωγραφιά που σου έκανε επάνω στο ψυγείο, το παραμύθι που διαβάσατε στη βιβλιοθήκη, η «πολύτιμη» πέτρα που βρήκε και σου έφερε ως δώρο από την αυλή του σχολείου του …

«Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που πας για ύπνο και δεν μπορείς να πεις μια «καληνύκτα» στο παιδί σου. «Άσχημη ώρα» είναι η στιγμή που ξυπνάς και δεν μπορείς να πεις μια «καλημέρα» στο παιδί σου. Και λες «καλημέρα» και «καληνύκτα» σε μια φωτογραφία…

«Όμορφη ώρα»; Η ώρα που είσαι με το παιδί σου. Είναι όμορφη ώρα και για το παιδί σου αυτή. Όταν το παιδί περνάει χρόνο και με τον ένα γονιό του και με τον άλλο, νιώθει όμορφα. Αυτό είναι «προς το καλύτερο συμφέρον του παιδιού». Αφήστε επιτέλους τα παιδιά να έχουν δύο γονείς. Κι αφήστε και τους γονείς να είναι πράγματι γονείς για τα παιδιά τους! Αν θέλετε τους μπαμπάδες να είναι στο «παιχνίδι», μην τους έχετε συνέχεια στον πάγκο, στην εξέδρα, ή αποκλεισμένους από το γήπεδο!

Καλή σας μέρα!

Πόσο προστατεύεται το δικαίωμά σου να είσαι γονιός;

Ο νόμος περί γονέων και τέκνων του 1990, ορίζει ρητά πως “η γονική μέριμνα είναι καθήκον και δικαίωμα και των δύο γονιών”. Σε ποιο βαθμό όμως προστατεύεται πράγματι το δικαίωμα του οποιουδήποτε να είναι γονιός; Θεμιτό εδώ να αναφέρω πως το εν λόγω άρθρο δεν αναφ10422256_1573007856253092_8839127859854539170_nέρεται αποκλειστικά σε χωρισμένους γονείς. Σε ποιο βαθμό προστατεύεται το δικαίωμα του οποιουδήποτε (μη παντρεμένου, παντρεμένου, εν διαστάσει ή χωρισμένου, άντρα ή γυναίκας) να είναι γονιός; Για να απαντηθεί το ερώτημα αυτό, θα γίνει αναφορά σε διάφορες περιπτώσεις που έχουν αποταθεί κοντά μας, χωρίς, για ευνόητους λόγους, να γίνεται αναφορά σε όνομα.

 

Περίπτωση πρώτη:

Πατέρας (επειδή εμείς έτσι τον θεωρούμε) επικοινώνησε στο παρελθόν μαζί μας λέγοντάς μας μια προσωπική του ιστορία. Η φίλη του είχε μείνει έγκυος αλλά η ίδια δεν ήθελε το παιδί κι έτσι προχώρησε σε έκτρωση, χωρίς ο ίδιος να επιθυμεί κάτι τέτοιο. Σημειωτέον εδώ ότι δεν υπάρχει θέμα ούτε βιασμού, ούτε θέμα κινδύνου της ζωής της μάνας αν συνεχιζόταν η εγκυμοσύνη, ούτε θα έβλαπτε την κοινωνική υπόσταση της εγκύου η γέννηση. Σίγουρα σε τέτοιες περιπτώσεις η έγκυος πρέπει να έχει το δικαίωμα έκτρωσης. Η ερωτική συνεύρεση των δύο έγινε με την απόλυτη συγκατάθεση και των δύο. Ήταν αδιαμφισβήτητο και από τους δύο ποιος ήταν ο πατέρας του παιδιού. Ο ίδιος ο πατέρας επιθυμούσε να συνεχίσει και να κάνει οικογένεια μαζί της. Τελικά η έκτρωση έγινε παράνομα και το ζευγάρι, παρά τις αντιδράσεις της γυναίκας, χώρισε επειδή ο πατέρας δεν μπορούσε να αποδεχτεί αυτό που είχε γίνει, θεωρώντας το ως φόνο. Η ερώτηση που θέτουμε είναι πότε πρέπει να ξεκινάει να θεωρείται κάποιος ως πατέρας, ως γονιός ενός παιδιού. Ο νόμος του 1990 λέει πως ο πατέρας αποκτά γονικά δικαιώματα μετά τη γέννηση του παιδιού, αφού το παιδί αναγνωριστεί. Εμείς πιστεύουμε πως σ’ αυτή την ιστορία, ο πατέρας ήταν περισσότερο “γονιός” για το έμβρυο από τη μάνα  και ότι το δικαίωμά του να είναι γονιός, δεν προστατεύεται. Αρκετές είναι άλλωστε και οι έρευνες που δείχνουν πως ένας πατέρας, μπορεί να έχει επικοινωνία με ένα παιδί από τον καιρό της εγκυμοσύνης π.χ. μιλώντας / τραγουδώντας στο έμβρυο και ότι οι αντιδράσεις του εμβρύου είναι πολύ θετικές σε κάτι τέτοιο. Μπορεί δε ένας μελλοντικός πατέρας να βοηθήσει σε πολύ σημαντικό βαθμό την έγκυο σύντροφό του κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα της, αναλαμβάνοντας πλήρως τις δουλειές του σπιτιού κ.ο.κ. Θεωρούμε πως θα πρέπει να προωθηθεί από το κράτος μια τέτοια κουλτούρα και τρόπος ζωής ανάμεσα στους (μελλοντικούς) μπαμπάδες. Επίσης θεωρούμε πως από τη στιγμή που δεν τίθεται θέμα βιασμού, υγείας ή βλάβης της κοινωνικής υπόστασης τα γονικά δικαιώματα του πατέρα πρέπει να ξεκινούν από τη στιγμή της σύλληψης του παιδιού. Εσείς τι πιστεύετε;

 

Περίπτωση δεύτερη:

Παντρεμένο ζευγάρι βρέθηκε σε διάσταση. Ο ένας γονιός (δεν έχει σημασία εδώ αν είναι άντρας ή γυναίκα) απαγορεύει στον άλλο γονιό να έχει επαφή με το παιδί. Σημειωτέον εδώ πως δεν υπάρχει κάποιο περιοριστικό διάταγμα, οπότε σύμφωνα με το νόμο “και οι δύο γονείς έχουν δικαίωμα και καθήκον στη γονική μέριμνα”. Ο γονιός που δεν έχει επαφή με το παιδί υποβάλλει καταγγελία στην αστυνομία αλλά η αστυνομία του λέει πως “παρόλο που είναι παράνομο αυτό που σου κάνει ο άλλος γονιός, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα επειδή δεν τον/την πιάνει ο νόμος!” Ο νόμος που ήδη υπάρχει δηλαδή γιατί υπάρχει και είναι γραμμένος; Όταν δε ο γονιός που δεν έχει επαφή με το παιδί υποβάλει αίτηση στο δικαστήριο για να έχει επαφή με το παιδί (ενώ έπρεπε να προστατεύεται ήδη το δικαίωμα της γονικής μέριμνας του γονιού αυτού), το δικαστήριο μπορεί να ορίσει ακρόαση σε διάστημα πέραν του ενός μήνα. Οπότε ο γονιός αυτός μπορεί να κάνει πάνω από μήνα για να δει το παιδί του!

 

Περίπτωση τρίτη:

Πατέρας που εμποδίζεται από την εν διαστάσει σύζυγό του να δει το παιδί τους, πηγαίνει στο δικαστήριο για να βγει προσωρινό διάταγμα επικοινωνίας με το παιδί. Το δικαστήριο χωρις να λάβει υπόψη την ξεκάθαρη πράξη γονικής αποξένωσης που γίνεται από τη μάνα, που δεν άφηνε τον πατέρα να έχει επαφή με το παιδί, χωρίς να αναρωτηθεί καν ποιος είναι ο καταλληλότερος γονιός ή αν είναι και οι δύο κατάλληλοι, δίνει τη φύλαξη του παιδιού στη μάνα και στον πατέρα τρία τρίωρα τη βδομάδα με το παιδί του. Η τελική δε εκδίκαση για τη γονική μέριμνα μπορεί να γίνει και σε διάστημα πέραν του ενός έτους ή μετά από πάροδο κάποιων ετών αν τα δύο μέρη δεν καταλήξουν σε συμφωνία! Αν ο πατέρας δε δεχτεί το προσωρινό διάταγμα, απλά δε θα βλέπει το παιδί του! Καλείται όμως, εκβιαστικά και ανεξάρτητα από το πόσο ικανός είναι και πόσο θέλει να είναι στη ζωή του παιδιού του, να λειτουργήσει ως “γονιός” του παιδιού του με 9 ώρες τη βδομάδα! Εδώ πόσο σέβεται το “κράτος” το δικαίωμα και καθήκον του πατέρα να είναι γονιός; Πόσο σέβεται το “κράτος” το δικαίωμα του παιδιού να έχει και τους δύο του γονείς; Γιατί αν και οι δύο γονείς δηλώνουν πρόθυμοι και ικανοί για κάτι τέτοιο να μην ακολουθείται για τα προσωρινά διατάγματα η πολιτική της από κοινού φύλαξης μέχρι την τελική εκδίκαση μιας υπόθεσης γονικής μέριμνας;

 

Περίπτωση τέταρτη:

Σε πολλές περιπτώσεις, όταν φτάνει ο καιρός της εκδίκασης μιας υπόθεσης γονικής μέριμνας, οι στατιστικές δείχνουν πως οι αντίδικοι φτάνουν σε “συμφωνία” χωρίς να προχωρούν σε εκδίκαση. Μεγάλο ποσοστό όμως αυτών των “συμφωνιών” γίνεται με εκβιαστικό τρόπο για τον πατέρα. Πώς; Πολλές φορές η πλευρά της μητέρας προτείνει το σύνηθες σχέδιο των δύο Σαββατοκυριάκων το μήνα συν κάποιων επισκέψεων. Ο πατέρας εκβιαστικά το δέχεται επειδή αν δεν το δεχτεί και προχωρήσει η υπόθεση σε εκδίκαση, μπορεί η υπόθεση να πάρει κάποια χρόνια! Οπότε παρά να παραμείνει για χρόνια μπαμπάς των 9 ωρών της βδομάδας, συνθηκολογεί στο κάτι παραπάνω, το οποίο όμως πάλι τον καθιστά “επισκέπτη” για το παιδί του και όχι “γονιό”! Εδώ δηλαδή η ίδια η χρονοβόρα διαδικασία που ακολουθείται στα δικαστήρια, είναι η κύρια αιτία που κάνει πολλούς μπαμπάδες να δεχτούν εκβιαστικά να είναι “επισκέπτες” αντί “γονείς” για τα παιδιά τους!

 

Περίπτωση πέμπτη:

Σε πολλές περιπτώσεις συντελείται “παρακοή διαταγμάτων επικοινωνίας”. Ο γονιός που έχει τη φύλαξη του παιδιού, παρακούει το υπάρχον διάταγμα επικοινωνίας και δεν αφήνει τον άλλο γονιό να έχει επαφή με το παιδί. Ο γονιός που δε βλέπει το παιδί μπορεί να υποβάλει καταγγελία στην αστυνομία, όπου συνήθως η καταγγελία απλά καταγράφεται, χωρίς να εκτελείται το διάταγμα επικοινωνίας. Οι αιτιολογίες που δίνονται από την αστυνομία ποικίλλουν: “Το διάταγμα δεν είναι διατακτικό” (δε γράφει δηλαδή “το δικαστήριο διατάσσει” – παίζουμε με τις λέξεις δηλαδή…), “χρειάζεται ένταλμα σύλληψης από το δικαστήριο” (άρα το διάταγμα που βγάζει το δικαστήριο είναι εντελώς άχρηστο…), “δεν μπορούμε να εμφανιστούμε μπροστά στο παιδί γιατί θα του προκαλέσουμε τραύματα” (οπότε νίπτουμε τας χείρας μας και αφήνουμε τη γονική αποξένωση να συνεχίσει, επειδή το να αποξενωθεί ένα παιδί από τον ένα γονιό είναι προτιμότερο από το να δει το παιδί αστυνομικούς μπροστά του!). Πολλοί αστυνομικοί με τίμιο τρόπο αναγνωρίζουν ότι είναι λανθασμένη η πρακτική που ακολουθείται, αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι το εκτελεστικό όργανο του κράτους, δεν εκτελεί τα διατάγματα … Το δε Γραφείο Ευημερίας δηλώνει αδυναμία να επέμβει δυναμικά από μόνο του. Οι λειτουργοί του μπορεί να καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες αλλά είναι λίγοι σε αριθμό και δεν μπορούν να εφαρμόσουν ένα διάταγμα. Μπορεί να τηλεφωνήσουν, να επιδιώξουν επαφή με το γονιό που έχει τη φύλαξη κ.ο.κ., αλλά αν η στάση του γονιού εκείνου εξακολουθεί να είναι αρνητική, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Όσο για τα δικαστήρια; Η καταγγελία που υποβάλλεται σε ένα δικαστήριο για παρακοή διατάγματος επικοινωνίας μπορεί να εκδικαστεί αρκετούς μήνες μετά. Μέχρι τότε όμως, η γονική αποξένωση θα έχει συντελεστεί! Οι περιπτώσεις λοιπόν αυτές δείχνουν την αδυναμία του όλου συστήματος να προστατέψει τα δικαιώματα γονιών και παιδιών!

 

Περίπτωση έκτη:

Μετά από συνεχόμενες παρακοές διαταγμάτων επικοινωνίας και αφού για αρκετό καιρό ένα παιδί δεν έχει καθόλου επαφή με τον ένα γονιό, έχει συντελεστεί γονική αποξένωση. Ακόμη κι αν ο γονιός που έχει αποξενωθεί από το παιδί του βρει το δίκαιο του μέσω των δικαστηρίων (πρωτοβάθμιου και ανωτάτου!), οι υπηρεσίες του κράτους και πάλι αδυνατούν να προστατέψουν το γονιό αυτό και τα διατάγματα επικοινωνίας εξακολουθούν να μην τηρούνται επειδή πλέον “το παιδί δε θέλει να έχει επαφή με το γονιό αυτό οπότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”. Παρατηρείται λοιπόν πλήρης έλλειψη των μηχανισμών εκείνων που θα θεραπεύσουν αποτελεσματικά το φαινόμενο της γονικής αποξένωσης και θα αποκαταστήσουν τη βλάβη στη σχέση γονιού – παιδιού.

 

Περίπτωση έβδομη:

Ο νόμος αναφέρει πως το δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη τη γνώμη του ανηλίκου παιδιού, αν το παιδί είναι αρκετά μεγάλο σε ηλικία, όσον αφορά τη γονική μέριμνα για το παιδί. Από τη μια είναι ορθό να γίνονται σεβαστές οι επιθυμίες των παιδιών και τα δικαιώματά τους, αν και το καλύτερο είναι να αποφεύγεται να μπαίνει το παιδί σε μια τέτοια ψυχοφθόρο διαδικασία. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις γονικής αποξένωσης; Από τη στιγμή που το ίδιο το κράτος αδυνατεί να προστατέψει τη σχέση γονιού – παιδιού και υποθάλπει, με διάφορες πρακτικές που δυστυχώς ακολουθούνται, τη γονική αποξένωση και από τη στιγμή που το κράτος αδυνατεί έστω εκ των υστέρων να θεραπεύσει μια σχέση που έχει τύχει γονικής αποξένωσης, κατά πόσο επιτυγχάνεται δικαιοσύνη; Αν δηλαδή ένα παιδί που έχει αποξενωθεί από τον ένα γονιό κληθεί στο δικαστήριο και εκφράσει την επιθυμία να συνεχίσει να μένει με το γονιό – θύτη που προκάλεσε τη γονική αποξένωση, επιτυγχάνεται δικαιοσύνη με τον τρόπο αυτό; Προστατεύονται πράγματι τα δικαιώματα του γονιού που αποξενώθηκε, αλλά και του ίδιου του παιδιού; Ή μήπως το ίδιο το παιδί έχει φτάσει πλέον σε σημείο που δεν αντιλαμβάνεται τα δικαιώματά του;

 

Περίπτωση όγδοη:

Έχουν αποταθεί σε μας, ή έχουν περιέλθει στη γνώση μας και περιπτώσεις απαγωγών παιδιών από τον ένα γονιό. Στη Χάγη (1980) υπογράφτηκε νομοθεσία από πολλά κράτη της γης, ανάμεσα στα οποία και η Κύπρος, σύμφωνα με την οποία σε περιπτώσεις απαγωγών από τον ένα γονιό, όλα τα κράτη υποχρεώνονται να προστατέψουν τα δικαιώματα των παιδιών και των γονιών – θυμάτων. Αν π.χ. η αστυνομία μιας χώρας ή η Ιντερπόλ συλλάβει ένα γονιό – απαγωγέα, υποχρεώνεται να εκδώσει το γονιό αυτό σε δίκη στη χώρα από την οποία προέρχεται και να επιστρέψει το παιδί στον άλλο γονιό. Έχουμε υπόψη μας περιπτώσεις γονιών που μπορεί να έχουν χρόνια ολόκληρα να δουν τα παιδιά τους, επειδή αυτή η σύμβαση της Χάγης του 1980, απλά δεν εφαρμόζεται!

 

Αγαπητή Κυπριακή Δημοκρατία, σεβόμαστε τους νόμους σου και θέλουμε να σε τιμούμε. Επιθυμούμε να είμαστε όσο το δυνατό καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας, για τα παιδιά σου. Εσύ, αγαπητή Κυπριακή Δημοκρατία, σέβεσαι και προστατεύεις τους γονείς των παιδιών σου;

 

Cyprus Fatherhood Initiative

 

 

Περί τουαλέτας το ανάγνωσμα …

Μπορεί και να κατηγορηθούμε ως γραφικοί. Δεν πειράζει όμως. Είναι κι αυτό ένα απειροελάχιστο δείγμα του τι πράγματι συμβαίνει στην κοινωνία μας …

 

Ας πάρουμε όπως τα πράγματα από την αρχή, εξετάζοντας ένα υποθετικό (;) σενάριο, το οποίο συχνά αποτελεί πραγματικότητα. Πατέρας συνοδεύει ανήλικη κόρη ή μητέρα συνοδεύει ανήλικrestroom-signs-k-boys-girlsο γιο, μικρής ηλικίας, σε δημόσιο χώρο. Η κόρη, ή ο γιος, επιθυμούν να πάνε στην τουαλέτα. Στα πλείστα κτήρια, οι τουαλέτες είναι απλά χωρισμένες σε τουαλέτες ανδρών, ή τουαλέτες γυναικών, όπως δείχνει η διπλανή εικόνα … Και το ερώτημα που υποβάλλεται, γελοίο και γραφικό ίσως, αλλά απλό: που πρέπει ο πατέρας, ή η μητέρα να πάρουν τα παιδιά τους για να κάνουν την ανάγκη τους; Αν πάνε στην τουαλέτα των ανδρών, μπορεί να κατηγορηθούν ως ανώμαλοι. Αν πάνε στην τουαλέτα των γυναικών, μπορεί να κατηγορηθούν ως ανώμαλοι. Αν πάνε πίσω από ένα θάμνο, δημοσίως, θα προσβάλλουν τη “δημοσία αιδώ”, ενός κράτους που “αιδώ” δεν έχει στο να σέβεται και να προστατεύει τα δικαιώματα και τις ανάγκες των πολιτών του …

 

symbol-for-women-and-baby-baby-changing-vector_140293384

Σενάριο δεύτερο. Πατέρας συνοδεύει ανήλικη κόρη μικρής ηλικίας, σε δημόσιο χώρο. Ο χώρος όπου αλλάζουν τις πάνες των παιδιών ή που πηγαίνουν τα μικρά παιδιά τουαλέτα, βρίσκεται εντός των γυναικείων τουαλετών, μια και λανθασμένα η μητέρα εκλαμβάνεται, από τους ταμπελογράφους (;) ως ο μοναδικός εκ των δύο γονέων που πρέπει να φροντίζει το παιδί. Πού πρέπει να πάρει την κόρη του ο πατέρας; Στην τουαλέτα των ανδρών; Στην τουαλέτα των γυναικών; Ή στα χόρτα;

 

Γελάτε; Καλά κάνετε … Ορισμένες απηρχαιωμένες νοοτροπίες που διαιωνίζονται, φαίνονται βλέπετε, μέσα και από αυτά τα μικρά και ασήμαντα. Από τα μικρά και ασήμαντα όμως ξεκινούν οι αλλαγές, για να γίνουν μετά μεγάλες αλλαγές. Πoιανού αρμοδιότητα είναι οι τουαλέτες των δημοσίων κτηρίων δεν το γνωρίζω. Το δημοσιεύω και μακάρι η είδηση να φτάσει στα αυτιά όποιου είναι υπεύθυνος … Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα …

 

Cyprus Fatherhood Initiative

Η κοινωνία χρειάζεται μπαμπάδες!

Το ξέρετε πως εκατομμύρια είναι τα παιδιά σε όλο τον κόσμο που, λόγω διαζυγίων, δεν έχουν καθόλου επαφή με τους μπαμπάδες τους; Ότι το 1/4 των παιδιών στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν χάσει κάθε επαφή με τους μπαμπάδες τους; Ότι σε περιπτώσεις διαζυγίων στις ΗΠΑ, μόνο το 10% των μπαμπάδων έχει τη φύλαξη των παιδιών; Ότι ενα πολύ μεγάλο ποσοστό (ίσως και πFather holding daughter at beachέραν του 50%) αυτών που αυτοκτόνησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, είναι χωρισμένοι μπαμπάδες που φτάνουν σε κατάσταση απελπισίας επειδή δε βλέπουν τα παιδιά τους και επειδή πληρώνουν υπέρογκα ποσά διατροφής; Ότι η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού στην Κύπρο, λαμβάνει τουλάχιστον 10 νέες καταγγελίες το μήνα που αφορούν γονική αποξένωση; Ότι στις πλείστες περιπτώσεις διαζυγίων στην Κύπρο, καλείται ο πατέρας (κυρίως) των παιδιών να βλέπει προσωρινά (;) τα παιδιά του για 9 ώρες τη βδομάδα μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης που μπορεί να είναι και μετά από ένα έτος; Ότι στις πλείστες περιπτώσεις των παρακοών επικοινωνίας, απλά καταγράφεται η καταγγελία από την αστυνομία χωρίς να γίνεται κάτι μετά; Ότι υπάρχουν γονείς που μπορεί να έχουν 3, 4, 5 χρόνια ή και μια ζωή να δουν τα παιδιά τους, επειδή στις περιπτώσεις απαγωγών ή γονικής αποξένωσης, οι δομές του κράτους για να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα αυτά αποτελεσματικά, είναι σχεδόν ανύπαρκτες; Ότι σχεδόν 1 στους 2 γάμους πλέον καταλήγει σε διαζύγιο, με όλα τα συνεπακόλουθα που αυτό έχει για την κοινωνία μας, λαμβάνοντας υπόψην και τα πιο πάνω στατιστικά;

Το ξέρετε επίσης, ότι τουλάχιστον 60 έρευνες παγκοσμίως, έχουν δείξει τα πλεονεκτήματα που έχει η από κοινού φύλαξη των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίων, αντί της φύλαξης από τον ένα γονιό (Nielsen, 2014); Το ξέρετε ότι έχει πολλάκις αποδειχθεί ερευνητικά πως τα παιδιά που έχουν ενεργά και θετικά αναμεμειγμένους και τους ΔΥΟ γονείς, αλλά και ιδιαίτερα τους μπαμπάδες τους, παρουσιάζουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο, καλύτερη ψυχοκοινωνική ανάπτυξη και παρουσιάζουν πολύ λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν ψυχολογικά προβλήματα, να κάνουν χρήση ναρκωτικών, να κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας ή να παρουσιάσουν βίαιη και εγκληματική συμπεριφορά;

Το ξέρετε επίσης ότι πολλοί είναι ακόμη οι παντρεμένοι μπαμπάδες που θεωρούν τα παιδιά τους βάρος και τα φορτώνουν στη μάνα ή στη γιαγιά; Ότι πολλοί παντρεμένοι γονείς, αφήνουν τα παιδιά τους όλη μέρα μπροστά από μια οθόνη τηλεόρασης, μια οθόνη υπολογιστή, τα στέλλουν σε ένα σωρό ιδιαίτερα μαθήματα ή απλά δίνουν λεφτά γι’ αυτά, ενώ τα παιδιά εκείνο που χρειάζονται είναι κυρίως ΧΡΟΝΟ και με τους ΔΥΟ τους γονείς; Το ξέρετε τέλος, ότι 60% περίπου, εκείνων που ένωσαν τη φωνή τους μαζί μας, με το Cyprus Fatherhood Initiative, είναι γυναίκες; Κάτι λέει αυτό και πρέπει να προβληματίσει πολλούς…

Υπάρχουν νοοτροπίες που πρέπει να αλλάξουν. Υπάρχουν νόμοι που πρέπει να αλλάξουν. Υπάρχουν συμπεριφορές που πρέπει να αλλάξουν. Και υπάρχει μια κοινωνία, που χρειάζεται τις μαμάδες, αλλά χρειάζεται εξίσου και τους μπαμπάδες. Ενώστε τη φωνή σας μαζί μας!

Cyprus Fatherhood Initiative

Η πατρότητα είναι και γυναικείο δικαίωμα!

  • Επειδή οι μαμάδες, παντρεμένες ή χωρισμένες, που νοιάζονται για το καλό των παιδιών τους, ξέρουν ότι το καλύτερο γι’ αυτά είναι να έχουν και τους δύο τους γονείς ενεργά και θετικά αναμεμειγμένους στις ζωές τους.

women empowering men

  • Επειδή τα κορίτσια έχουν ανάγκη από τους μπαμπάδες τους, αλλά και να γνωρίσουν και να έχουν μια καλή σχέση με τους συγγενείς και τον κοινωνικό περίγυρο και των μπαμπάδων τους. Ένα τέτοιο δικαίωμα, έχουν και όλοι οι συγγενείς (π.χ. γιαγιάδες, αδερφές, θείες, ξαδέρφες…) ενός χωρισμένου μπαμπά. Έχουν δικαίωμα να αναπτύξουν μια καλή σχέση με το παιδί του …
  • Επειδή καμιά δε θα ήθελε ο γιος της, ο αδερφός της, ο εγγονός της, ο πατέρας της, να αντιμετωπιστεί ως γονιός “δεύτερης κατηγορίας”…
  • Επειδή οι γυναίκες που είναι τώρα δίπλα από ένα χωρισμένο μπαμπά, πρέπει να αναπτύξουν μια καλή σχέση με τα παιδιά του συντρόφου τους από τον προηγούμενό του γάμο … Επειδή τα παιδιά από το νέο γάμο του μπαμπά, πρέπει να αναπτύξουν μια καλή σχέση με τα ετεροθαλή αδέρφια τους.
  • Επειδή όταν ενδυναμώνουμε την πατρότητα (όπως και τη μητρότητα) δημιουργούμε μια καλύτερη κοινωνία για όλους!

 

Γι’ αυτό κι εμείς, στο Cyprus Fatherhood Initiative, δεν είμαστε μόνο “άντρες” ή μόνο “χωρισμένοι άντρες”. Είμαστε και γυναίκες, παντρεμένες και χωρισμένες, είμαστε και γιαγιάδες, είμαστε και κόρες … Κι αυτό επειδή η πατρότητα, είναι και γυναικείο δικαίωμα!

Άραγε είμαι φεμινιστής;

Αν ο φεμινισμός υποστηρίζει την πλήρη ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, σε όλους τους τομείς, τότε είμαι φεμινιστής.

Αν ο φεμινισμός υποστηρίζει να αντιμετωπίζονται τα δύο φύλα ισότιμα από το νόμο και την κοινωνία, σε όλους τους τομείς και χωρίς διακρίσεις, τότε είμαι φεμινιστής.

Αν ο φεμινισμός δέχεται πως τα δύο φύλα έχουν κάποιες διαφορές, χωρίς όμως οι διαφορές αυτές να έχουν αξιολογική σημασία, καθιστώντας το ένα φύλο ανώτερο από το άλλο σε όποιοδήποτε τομέα, τότε είμαι φεGender_orange_1μινιστής.

Αν ο φεμινισμός υποστηρίζει πως τα παιδιά για να μεγαλώσουν χρειάζονται την ενεργό και θετική εμπλοκή και των δύο γονέων, τότε είμαι φεμινιστής.

Αν ο φεμινισμός υποστηρίζει όπως αρκετοί μπαμπάδες να αφήσουν στην άκρη την απηρχαιωμένη στάση του απόμακρου πατέρα που δεν είχε καθόλου να κάνει με τη φροντίδα και το μεγάλωμα των παιδιών και να ξεκινήσουν να αναμειγνύονται πιο ενεργά στις ζωές των παιδιών τους, τότε είμαι φεμινιστής.

Αν ο φεμινισμός υποστηρίζει όπως οι άντρες να συμμετέχουν στις δουλειές του νοικοκυριού εξίσου με τις συζύγους τους, τότε είμαι φεμινιστής.

Αν ο φεμινισμός είναι κατά της βίας εναντίον των γυναικών, αλλά και κατά της βίας εναντίον των αντρών, αν δηλαδή ο φεμινισμός είναι κατά της βίας εναντίον ολονών, τότε είμαι φεμινιστής.

Αν ο φεμινισμός υποστηρίζει πως όλοι, ανεξαρτήτως φύλου, είναι ικανοί για κάθε επάγγελμα, θέση, δραστηριότητα αλλά και συμπεριφορά, αφήνοντας στην άκρη οποιαδήποτε απηρχαιωμένα σεξιστικά στερεότυπα που δημιουργούν διακρίσεις εναντίον του ενός ή του άλλου φύλου, τότε είμαι φεμινιστής.

Αν ο φεμινισμός γενικά υποστηρίζει την αληθινή δικαιοσύνη και ισότητα ανάμεσα σε όλους, ανεξαρτήτως φύλου, τότε είμαι φεμινιστής.

Εσείς;

 

Τι σημαίνει “δικαιοσύνη”;

Μια ιστορία από την Παλαιά Διαθήκη, λέει πως ο Θεός είχε αποφασίσει την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων, επειδή οι κάτοικοι των δύο πόλεων παρουσίαζαν ιδιαίτερη ροπή προς την αμαρτία. Ο Αβραάμ τότε, ρώτησε αρκετές φορές το Θεό: “Αν ανάμεσα στους κατοίκους των πόλεων αυτών, βρεθεί ένας Χ αριθμός δικαίων ανθρώπων, οι πόλεις αυτές θα καταστραφούν;” Η απάντηση του Θεού μας δείχνει την έννοια που πρέπει να έχει η δικαιοσύνη: “Όχι, αν βρεθούν κάποιοι δίκαιοι στις πόλεις αυτές, τότε οι πόλεις δε θα καταστραφούν”.

Με βάση λοιπόν την πιο πάνω ιστορία και με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας του πατέρα, υποβάλλω προς κάθε υπεύθυνο τα ακόλουθα ερωτήματα:

1) Ένας μεγάλος αριθμός μπαμπάδων είναι πρόθυμοι να συμμετέχουν ενεργά και θετικά στην ανατροφή των παιδιών τους ή το κάνουν ήδη. Πρέπει όλοι οι χωρισμένοι μπαμπάδες να συνεχίσουν να αντιμετωπίζονται ως δεύτερης κατηγορίας γονείς από το νόμο και την κοινωνία εξαιτίας κάποιων κακών παραδειγμάτων πατέρα;

2) Αν οι χωρισμένοι μπαμπάδες που ζητούν από κοινού φύλαξη για τα παιδιά τους και είναι πρόθυμοι και ικανοί να αναλάβουν ένα τέτοιο ρόλο, είναι λίγοι σε αριθμό, είναι λίγοι σε “δύναμη ψήφων”, είναι λίγοι σε θέμα “εξουσίας”, αυτό σημαίνει πως πρέπει να συνεχίσει η αδικία εις βάρος τους;

3) Αν η θετική φωνή των σύγχρονων ερευνητών στο θέμα της από κοινού φύλαξης ακούγεται ακόμη λιγότερο από τη φωνή του “έτσι έχουν τα πράγματα”, σημαίνει πως τα πράγματα πρέπει να συνεχίσουν να είναι έτσι, άνευ λόγου και αιτίας και σε αντίθεση με το τι υποδεικνύουν επιστημονικώς τεκμηριωμένα ευρήματα;

 

Cyprus Fatherhood Initiative

Μπαμπά, μαμά, αν μπορούσα να μιλήσω …

 

… θα σας έλlittle-blonde-girlεγα πως παρόλο του ότι χωρίσατε, σας έχω ανάγκη και τους δύο, σας αγαπώ και τους δύο …

… θα σας έλεγα να μην κατηγορείτε ο ένας τον άλλο μπροστά μου αλλά και σ’ εμένα. Εκείνη την ώρα κάνετε επίθεση στο μισό του εαυτού μου, επειδή είμαι το μισό του καθενός από εσάς!

… θα σας έλεγα πως έχω την ανάγκη να περνώ αρκετό χρόνο και με τον ένα μου γονιό αλλά και με τον άλλο. Αρκετό ώστε να μπορέσω να σας ζήσω στην καθημερινότητά σας, να κτίσω ευχάριστες αναμνήσεις μαζί σας, να μάθω από εσάς, να δω και να κρίνω τις στάσεις και τις συμπεριφορές σας ακολουθώντας σας ως πρότυπο αν το κρίνω σωστό …

… θα σας έλεγα πως έχω ανάγκη να περνώ αρκετό χρόνο μαζί σας για να έχω μια καλή σχέση μαζί σας, να σας νιώσω ως ΓΟΝΕΙΣ. Να μπορώ να σας ανοικτώ, να σας εμπιστευτώ, να στηριχτώ επάνω σας …

… θα σας έλεγα πως θέλω να γνωρίσω και να έχω καλή σχέση με τους δικούς σας φίλους αλλά και όλους μου τους συγγενείς. Και γι’ αυτό επίσης χρειάζεται χρόνος!

… θα σας έλεγα πως προτεραιότητα στη ζωή σας πρέπει να είμαι και εγώ, αλλά και ο εαυτός σας. Το να είστε δυνατοί απ’ εδώ και πέρα στη ζωή σας και να ζήσετε τη ζωή σας όσο μπορείτε καλύτερα και δημιουργικά, εκτός από το να είσαστε για μένα καλοί γονείς, είναι κάτι που θα με κάνει να χαίρομαι και θα μου προσφέρει ένα καλό παράδειγμα για τη στάση που πρέπει εγώ να έχω στη ζωή μου.

… θα σας έλεγα να μη με βάζετε στη μέση των προστριβών σας, ούτε και να με χρησιμοποιείτε ως πιόνι. Είμαι ελεύθερο άτομο με δικαίωμα να έχω και τους δύο μου γονείς, ενεργά και θετικά αναμεμειγμένους στη ζωή μου. Δεν είμαι κτήμα κανενός, ούτε και μέσο για να ικανοποιήσετε τον εγωισμό σας, πληγώνοντας τον άλλο μου γονιό. Επίσης δεν είμαι μέσο για να πλουτίσετε οικονομικά … Θυμηθείτε πως κάθε κτύπημα που δίνετε ο ένας προς τον άλλο, το δίνετε στο μισό εαυτό μου …

… θα σας έλεγα πως κανείς δεν είναι τέλειος και πως όλοι κάνουν λάθη. Το θέμα είναι να διορθώνεις τα λάθη σου, αλλά και να συγχωρείς τα λάθη του άλλου. Όχι να μένεις αδιόρθωτος/η ή να τιμωρείς εφ’ όρου ζωής τον άλλο για τα λάθη που πιστεύεις πως έκανε… Αυτό για μένα σημαίνει να μου δώσετε τη δυνατότητα να σας έχω και τους δύο στη ζωή μου, ό,τι κι αν έγινε μεταξύ σας. Διδάξτε μου με τη στάση σας τη μετάνοια, τη συγχώρεση, την επιμονή, την προσπάθεια για αυτοβελτίωση …

… θα σας έλεγα να δείχνετε περισσότερη υπομονή και κατανόηση μαζί μου. Είναι και για μένα δύσκολη αυτή η κατάσταση!

… θα σας έλεγα πως είναι ορθό το να γνωρίζω την αλήθεια. Είναι ακόμη ορθότερο όμως, να γνωρίζω μόνο όσα αληθινά πρέπει να γνωρίζω … Σεβαστείτε το ότι είμαι ακόμη παιδί! Το δικό σας παιδί!

1 2